3 mars 2026

Dite ramazani, jam ne dyqan, qe e rihapa pas 2 vjet e gjysme pauze, Kur su semur baba, Liljana duheshte te kujdeset per prinderit e mi dhe e dhame dyqanin me qera. Baba nuk jetoi edhe shume. Keto dy vite e kaloja kohen e lire disi me bletet, ndertova nje shtepi te vogel ne Bomove. Pasi avoktja qe e kishte dyqanin me qera e leshoi se shkoi ne Amerike, e hapa perseri  sy dyqan per Lodra per femije, do ta provoj a do te kete sukses a jo.

Sot ka vdeke Lirka e halles Muzafer, shkova ne Spital ku akoma ishte kufoma, u shpreha ngushellime.

Mbasi eshte ramazan dhe nuk kam nerva te punoj dicka , i shkruajta gazetes Rruga e Arberit se ma ka premtuar ta botoje nje bisede me Baben por u nderpre botimi, tani me shkrujaten se do filloj te botohet perseri dhe ua dergova edhe njehere artikullin, do shofim a do e botojne, artikulli eshte ky

Një jetë mes zhgënjimit dhe shpresës Shiqiri Markja

Nje bisede me baben

Nje mbasdite me diell në ballkonin qe baba e quante Kryet e shkallëve ku ne mbremjet verore e cakronim nga nje gote raki rushi e cila na e shtoi muhabetin, qe na fakt baba kishte deshire qe ta tregonte jeten e vete, por qe duheshte pak ta nxitesh.

Une sa per ta nxitur i them,

-        A  u lodhe o babe?

Se sipas moshes qe ke me vjen cudi ku e  gjen gjithe  kete  force per te hecur?

Kam lindur ne 1938 pra kam 74 apo 75 vjet. Fale zotit si per kete moshe kam shendet te mire, por ja kemba me  pengon se do te ecja edhe me shume.

- Or babe , shyqyr që je mirë, por më trego kur ka qenë më mirë tani a ma përpara, si e krahasoni kohen e femijeris suaj me kohen e sotme?
Baba u qesh dhe e hapi librin e kujtimeve qe e kishte pa fund.
- Kane qene kohe te veshtira. Babai im (Mersim Markja) ne fakt ishte i pasur, ne kishim shume toke e bageti, kishim 4 punetor, njeri shkonte me dhen, njeri me dhi, dy e punonin token, une si i vogel kujdesesha per qengjat, nena ime qe ishte nga Kovashica e Maqellares e bija e Elmaz Jasharit  kujdesej per ushqimin dhe per bletet, kishte edhe nje grua qe i ndihmonte ne punet e shtepise.
Ne kohen e italise kur kapitulloi Italia  dhe ushtaret italiane i vrisnin gjermanet, familja jone u shtua edhe me nje  ushtar italian, Andon Omore e quanin ai qendroi 2 vite e gjysem ne shtepine tone, edhe ai punonte me ne, ai me mesonte italisht, e mbaj mend bukes i thonte pane. Eh thonte une nga oficer tani po i ndihmoj Babës mersim në Bujqësi, ishte qytetar i shkreti.
Vellai im Dauti ishte kapter ne Zhupe, edhepse ishte lufte ai u kujdes mjaft per banoret e Zhupes dhe prej atehere ne kemi shum miq nga Zhupa.

Shkollen e kishim ne Bomove, mesuesit i kishim shume te mire, Skender Dacin e Faton Dacin, kurse ne Diber Medat Camin.
Me kujtohet një ngjarje, një ditë mësuesi  Medat Cami ne mesim na tregoi se ka dale nje radio ku e shikon njeriun si i jep lajmet dhe kendon. Kur erdhem ne Bomove pleqt tone, qe mas dite  rinin ne bahce, pinin raki e hanin mjalte, na pyeten si kaluat sot, çkishte ndonjë të re Kaj Shehëri, ne i tham se na tha mësuesi se ka dalë një radio që e shohësh njeriun, ata qeshën ahahaa u paska rejt mësuesi, nuk dinin njerëzit atëherë.
Në shkollën lart që i thonim gjimnaz na mësonte  Esat  Mezexhiun te cilin e Burgosen komunistet.
E mbaj mend në orë të mësimt na erdhën dy inspektorë, u ulën në fund të  klasës dhe kur mbaroi mësimi e morën zotëri Esatin  dhe e burgosën.
Në këmbë shkonim dhe vinim në shkollë, ishte vështirë sidomos Dimrit.
Tani fëmijët rriten në kushte të mira falë zotit asnjëherë nuk ka qenë më mirë se tani.

Ne më të vështirë e kishim pas luftës.
Edhe pse baba im nuk mireshte me politikë, ishte bujk, por ishte i pasur. Komunistët kishin për qëllim që ti shkatërojnë të pasurit, tatim na mernin ne sa gjithë fshatit, shumë shpesh na bastisnin që të na gjejnë armë, ja në ball e kam shenjë, isha i vogël natën erdhën komunistët dhe i shkepnin dërrasat e dyshemesë të gjenin armë, një partizane vajzë e kishte mbështetur  pushkën e saj në mur, ajo ka rëshqitur e më ka çarë ballin.

Njëherë më kujohet e lidhën babën për parmakët e shkallave dhe Staf Leshi i thonte Babës, ti bësh dua Meleqkës ( nënës sime, se e kishte nënën kushërirë) se e djeg këtë shtëpi.
Shkoi nëna në mëngjes tek Aqif Lleshi se e kishte djalë halle, dhe e luti që ti thotë Stafës të na lejë rehat.

A vazhduan gjatë presionet e komunistëve?
Po vazhduan të na kontrollonin, i bënin presion Vëlla Dautit, na konfiskuan tokë me reformën agrare dhe ua dhanë tokën tonë kushërinjve tonë, me qëllim të shkaktojnë përçarje.
Por më e keqja na erdhi kur Iku në Shqipëri Aqif Lleshi.
Të gjithë miqt e tyre i internuan, edhe famijen time gjithashtu sepse nëna ime e kishte kushëri.
Babën dhe Dautin i Burgosën kurse ne fëmijët dhe nënën na internuan në fillim në Manastir në një fshat të bërë posaçërisht Novo Selo, e pastaj na Veles, në një vendbanim Gradsko.
Na i konfiskuan dhentë, lopët, dhitë, kuajt, bletët gjithçka, e kur erdhëm na kthyen shumë pak 2 lopë 10 dele e 3 bletë.

- Si u trajtonin në Internim?

Si armiq të popullit, ne kishim pak fat se nëna kishte ca para dhe të paktën blenim bukë dhe nuk ishim të uritur. Motrën e madhe e kishim të martuar tek Familja e Dishave në Dibër të cilët po ashtu ishin të pasur, edhe ata shpesh na dërgonin ushqim dhe veshmbathje. Por edhe ata pas një kohë u detyruan të emigrojnë në Turqi. Shume familje u internuan, por me duhet ta them se fshataret maqedonas na trajtonin mire, edhe ata ishin te varfer, por kur kishin mundesi u jepnin buke femijeve qe lypnin buke.

 

- Derisa ju ishit në internim Baba dhe mixha Daut ishin në Burg?
Ishin në Burg, unë njëherë shkova e vizitova babën në Burg, nga Velesi me tren  shkova në Manastir te baba në burg. U gëzua baba kur më pa, por policët ma morën ushqimin që ja dergova dhe nuk ja dhanë babës. E hudhën në tokë.
Atyre u kishin montuar sikur kanë bashkëpunuar me një disident nga Gostivari, Sali Lisin, e sikur këta i kanë mbajtur lidhjet e tij me Shqipërinë edhe atë përmes një djali prej familjes Cami nga Viçishti. I kishin detyruar dy kushërinj  tonë Xhetanin dhe Izetin të dëshmojnë kundër. Por fati ishte në anën tonë se në fakt ai djali prej Viçishti kishte pas vdekur disa vite më parë dhe akuza u shkoi huq, Baba dhe Dauti u liruan por i burgosën për dëshmi të reme Xhetanin dhe Izetin, vetë i detyruan vetë i dënuan, ka qenë shumë keq.
Edhepse u liruan babën e kishin malltretuar keq dhe e kishte humbur shëndetin, nuk shkoi gjatë dhe baba vdiq.

- Keni kalur kohë të vështira, shtoj per ta nxitur muhabetin

Gjithmonë,  kemi hjekur keq.
Sërbët, duhet të ketë qenë diku viti  1913 ,  për një ditë në fshatin Kovashicë ma kanë pushkatuar
Edhe gjyshin Elmaz Jasharin edhe dajën Tosumin i cili në atë kohë ka qenë i fejuar. I kanë pushkatuar në oborr të shtëpisë.
Per ta shtuar muhabeti vazhdova ta pyes,

-        Pas mbylljes së kufirit nëna mbeti në Jugosllavi, a kontaktoi me familjen e saj në Shqipëri.

Në fillim shkonim te dajat, pastaj u mbyll kufiri dhe shumë gjatë nuk kontaktonim fare, më vonë shkëmbenim letra, Letra na dergonte Sakipi, Qemali dhe Emini. Emini ishte mësues në Maqëllarë dhe na shkruante letra shumë të bukura dhe fëmijët i lexonin shumë shpesh. Diku 1980 na erdhi letër se Daja Dalip është sëmurë dhe ka shpreh dëshirën ta sheh nënën. E dërgova nënën ne Beograd në Ambasadë ku i mora vizë dhe e përcolla në Qafthanë ku për herë të parë u takova me Sakip Jasharin që kishte dalë ta pret hallën. Nëna qëndroi 4 muaj te Sakipi në Peshkopi por nuk arriti ta takojë Dalipin i cili ata ditë kishte  vdekur. Por u çmall me dajën Shahin, djemt dhe vajzat e tij Safijen, Nazen, Adivijen dhe nuset e Sakipit, Eminit, Qemalit, fëmijët, atje takoi edhe Haxhi Lleshin, o cili shumë vite më vonë erdhi ta na  takojë në Dibër etj...

- Aj me trego pak per rinine ?

Po, pas vdekjes së babës filluan ta ringjallim  ekonominë pak nga pak, u martova me Atixhen nga Familja Kaja, e së bashku e rinisëm jetën, 2 vite mi mori ushtria ku isha shënjestar me top kundrajror në Sisak të Kroacisë. Atje me dy shokë u bëmë si vëllezër, Shaip Zekën nga Gjilani, vëllau i Dëshmorit Kadri Zeka dhe Avni Orhani nga Kranja e Prespës.
Por përsëri më dogji fati, në një aksident  pune humba këmbën dhe  aty mu humbën shpresat e jetës.

- Por vazhdove ?

Së pari gruaja ime më tha, mos u mërzit unë do të punoj  4 herë më shumë dhe do ta përballojmë.
E pastaj më ndriti fati.
 Gjithë Dibrës i erdhi keq për mua dhe vinin më vizitonin. Një ditë në vizitë më erdhi Kryetari i Dibrës Abdul Vojnika me shokët e tij. Kushëriri im Islami gjatë bisedës i thotë : Zotni kryetar çka do të bëhet halli i këtij djali të ri, si do e mbajë familjen?
Abdul Vojnika tha le ta vendosë protezën dhe le të vijë tek unë në Bashki. Pasi e vendosa protezën me Islamin shkuam në Bashki, e Kryetari më dërgoi  tek ndërmarja tregtare 8 Shtatori e më punësoi  në arkë në vetëshërbim e më tha:
Shiko unë ta gjeta punën, në je i zoti mbaje nëse jo skam çka tët bëj, unë iu betova se nëse nuk e mbaj punën do të hidhem në lumin Drin. 40 vjetë  punova dhe e mbajta besën, nuk përvetësova asnjë denar, por punova me nder deri në ditën e fundit. Por falë zotit më ka hecur mbarë, i rrita fëmijët i shkollova, të katërt, dalin e madhe Mersimin e kam gjykatës, vajzën e madhe Lutfijen Pedagoge, ti  Shuip inxhinier, vajzën e vogël Bletën profesore. Jam shumë i kënaqur.

A kishe qejf ti takosh e ushtrisë?

Po po kam mbajtur lidhje vazhdimisht dhe kemi vizituar njëri tjetrin, Avniu është akoma gjallë në Kranj, në Prespë.
Shaipi ndëroi jetë vitin e kaluar.
Po te tregoj një Histori me Shaipin.
Nuk më kujtohet  viti por ishin vite të rënda pas 1981 shin.
Në telefon në Shtëpi më mer nga Gjilani në Telefon Shaip Zeka.
Shyq më thotë kam një hall vetëm ti mund të më ndihmosh. Bujrum i then e ke vëllaun në Dibër urdhëro.
Nusja e vëllait tim Kadriut   (Kadriun e kishte vrarë UDBja bashkë me Vëllezërit Gërvalla) Saimja ka ardhur ilegalisht nga Gjermania se e martoi vëllaun e saj  Ahmet ISUFI ( ka qenë ministër në qeverinë e Haradinajt) dhe i janë vënë pas  policia. Sille këtu i them e do ta nxjer në Shqipëri.
Erdhën të gjithë, Shaipi me vëllaun Xhelën, Ahmetin, nusen e re dhe Saimja.  Pas qëndrimit disa ditë në Dibër, Djali im Mersimi e dërgoi në Maqëllarë tek Emin Jashari, të nesërmen Meleqi me furgon e dërgoi në aeroport dhe ajo shkoi në Gjermani. Ishte festë kur u paraqit nga Gjermania.
Tek Shaipi isha edhe kur i sollën eshtrat e heronjve në Gjilan dhe mora pjesë në rivarimin e eshtrave të Kadri Zekës.

Pra aritët që tja dilni dhe të jeni të kënaqur prej jetës edhepse  keni pasur aq fatkeqsi në rini

Falë zotit,
Pas tërmetit erdhëm në qytet, vazhdova me punë në vetëshërbim, fëmijët edhe mësonin edhe punonin, siç thashë të gjithë mbaruan fakultetet, u punësuan, plaga e gurbetit më ka prekur edhe mua, vajza Lutfija, ishte mësuese por edhe burrin e kishte doktor, por shkoi në Amerikë, por është mirë, djalin e ka doktor, vajzën inxhiniere por vajza dhe dhëndri nuk punonë si mjek e pedagogë.
Të gjithë fëmijët i kanë shtëpitë e veta, të tre i kam në rreth prej 200 metrash. I shkollojnë fëmijët, 3 prej tyre veç më jan doktorë. Unë jetoj me me ty Shuipin qe ke një nuse të mrekullueshme e bija e Astrit Zllatkut, e që kujdeset për mua dhe gruan. Falë zotit jemi të dy moshatarë dhe jemi duke e kaluar pleqërinë bashkë.
Çdo ditë e mar  gazetën Koha, dikur e mirja  Rilindjen, një herë në muaj ma sjellish gazetën Rruga e Arbërit. Lexoj edhe ndonjë libër të shkrimtarëve Dibran, Mois Murës, Nuri Kolecit, Atli Demës, Kadri Demës, Bashkim Lleshit, Munir Hoxhës etj..

- Por sun rishe pa shku ne  Bomovë?

Patjetër, shkoj shumë shpesh,  ju të dy djemt e mi e keni trashëguar rruajtjen e bletëve dhe kani parqe bletësh në Bomovë. Shkoj shumë shpesh, kur shkoj atje flej më mirë, se është ajri i pastër.
Tani edhe rruga është me asfalt. Rrugën e bëri Argëtim Fida kur ishte kryetat bashkie.

Kur isha i ri së bashku me kushërinjt e mi sidomos Arifin, Lavdërimin, Sabriun, Tairin organizonim aksione për ti mirëmbajtur rrugët sidomos rrugën për në Dibër. Gjenerata jonë ishim shumë solidar dhe ndihmonin të gjithë për ta mirëmbajtur fshatin.

-Po pse u shpërngulën banorët e fshatit kur është kaq afër.

Ehh, ne nuk ishim fshat si fshatrat e tjerë, ne ishim një Familje. Gjyshi jonë i madh Sal Markja ka ardhur nga fshati Zogje dhe e ka ble Bomovën, i ka sjellur 6 djemt e tij këtu, këtu e ka ndërtuar edhe kullën e re, se kullën e vjetër e ka në Zogje.
Prej 6 djemve të tij jemi të gjithë ne tani.
Bomova ishte rreth lumit Drin i cili është edhe kufiri. Mbi fshat ishte karakolli i ushtrisë të Jugosllavisë, pra ne ishim në brezin kufitar. Sa perëndonte dielli ne duheshte të mos dalim nga fshati. Shpesh ushtria na provokonte, njëherë Fadilin djalin e mixhës sim gati e vranë se ishte vonuar në arë.
Ishim si në shtetrrethim, u detyruam të shpërngulemi në qytet. Unë 10 vjet shkoja në punë me kalë, dimrit sidomos ishte shumë rëndë. Ndoshta po ta bënin rrugën që atëherë edhe ujin e pishëm edhe mund të rinim.
Shkollën e kishim të re, edhe xhaminë. Që ta mirëmbanim shkollën dhe xhaminë ne i falëm tokë edhe për xhaminë edhe për shkollën.

Prej familjes tone gjyshi i mash ka qen i njoftun Sal Markja, por ju si i moshuar si e vlerësoni ka vdekur Sal Markja apo jeton?

- Hehehe i ke fjalët me kunj.

Jeton Sal Markja jeton, gjeneratat e reja të familjes sonë janë shkolluar siç thash unë i kam të katërt me fakultete dhe punojnë me nder, prej familjes sonë ka gjykatës, ka doktorë, inxhinierë, profesorë, ekonomistë, kemi ambasadorë, kemi biznesmenë edhe atë këtu, në Amerikë, Gjermani, Austri, Shqipëri, djemtë dhe vajzat tona na bëjnë krenar.

- Të lodha, por çka do ti porosisje të rinjtë e sodit.

Po, ma e para ta duan vendlindjen tokën e tyre, se për tokë bëhen luftat nëpër botë e dyta të shkollohen, të shkollohen djemtë e vajzat dhe e treta çka do që të punojnë ta bëjnë punën me nder.
Me te vertete u lodh duke treguar, pasi i lagu buzet me raki rushi, i vendosi syzat dhe morri gazeten Rruga e Arberit te lexon, lexoi nja dy reshta dhe tha: Ishalla te ngjefi te hapet tuneli i Murizit te shkoj edhe njehere ne Tirane drejt pa hipur atje ne ate bajpas.

 

Dielli kishte perënduar.

Baba nuk është,  Por fjala e tij vazhdon të jetojë.

Duajeni Atdheun dhe punoni me nder!

Ka mbetur edhe dy ore deri ne iftar, ne dyqan ska pune hic , dy tre vogelsina kam shitur. 

 

 

 

 

duke pritur para bankomatit

Dhjetor 2019

Duke pritur para bankomatit te banka, te nxjer para nga bankomati, dasht apo pa dasht futem ne muhabet me ata e presin te nxerin para. Iishte edhe dita kur shperndaheshin shtesat socijale. Shumica ishin te gezuar se ko qeveri i ka ngritur 3 fish shtesat socijale, edhepse perseri doli muhabeti se me 100 euro nuk mund te mbulon as per se afermi shpenzimet, kishin te drejte, dhe une pohova me koke!
Pasi ne ne Diber njihemi te gjithe, njeri me leshoi nje muhabet, lum si ju qe nuk jeni te mvarur nga ndihmat socijale dhe e keni gjendjen mire, u ndjeva pak keq por perseri thash se zoti te na jep shendet, dhe se duke pasur shendet duhet te punojme aq sa mund te gjejme pune dhe se zoti ka menduar per te gjithe, cdokush e ka fatin e vet dhe se zoti mendon edhe per milingonen e vogel, plus iu drejtova atij, ja shyqyr zotit ke shendet, je veshur krejt me te reja plus ke edhe veture, fale zotit nuk eshte se edhe ty je aq keq.
Ne keto muhabete me erdhi radha dhe shpetova nga zgjerimi i debatit.

Po tani vetmevete e mendoj, po fale zotit jam mire, zoti na ka falurr shendet dhe na e ka bere mbare ne familje. Po fale zotit, kemi shtepi, dyqan, dy makina, traktor, edhe dicka ne banke per ti shkolluar femijet.
Por a kemi qene gjithmone keshtu, ndoshta jo.
Qe ne moshen e hershme si femije kemi punuar, me bujqesi , blegtori, kemi mbjellur kopshte. prej ne moshen 13 vjecare me motokosen kositja me para krejt fushen e Dibres, qe ne moshen 18 vjecare shkoja ne gurbet duke mbledhur duhan ne Itali, pastaj ne lojrat trampolini, me ata para bleme traktor, dhe mbuloja shpenzimet e studimeve.
pastaj hapem dyqan me qira, punonim edhe bujqesi, edhe tregti edhe mbanim farme, bleme dyqan, bleme shtepi, bleme kamion, .....
Pervec punes, studijova, vazhdimisht ndiqja trajnime, seminare, merja pjese ne konferenca u paisa me dituri e shkathtesi te ndryshme, pra investova ne dituri dhe shkathtesi e normalisht pastaj i perdora ne pune, kam punuar ne ekspertiza, trajnime, projekte, dhe me e rendeishmja gjat gjithe kohes kam kursyer, kursyer,
kam investtuar vetem kur ka qene e domosdoshme, kam mirembajtur shtepine, kam blere makina, vegla te ndryshme per pune. dhe shumicen e puneve i kam bere vet jo me punetore. prandaj jam mire.
vazhdoj te punoj edhe do vazhdoj, nese zoti me fal shendet.
Jam i bindur se nese punon vazhdimisht, ate qe fiton e menaxhon me kujdes, mund te jetosh mire, pa pasur nevoje asnjehere te perfitosh dicka haram, ose tja marish hakun e tjeterkujt

Dhjetor 2018 -dicka per ditarin

Po cdonjeriut i shkon ne mendje shpesh te mbaj ditar. edhe mua shpesh, shume shpesh me shkon mendja qe te filloj seriozisht te mbaj ditar.
Asesi te mbaj, tani me facebook-un disi po i shenojme ngjarjet por peresi nuk eshte ditar. nuk e themi ate qe mendojme, te qe e ndiejme, ate qe e prejetojme, shpesh edhe ate qe duam ta themi.

Akoma me keq fillojme te harojme.

Ja tani eshte dhjetor 2018. shume ngjarje kane ndodhur, shume perjetime, pak gjurme mbesin.
duke pare boten aktuale, dhe kur kujtoj se cka kam perjetuar une ne jeten time, me duket se nuk jam 49 vjec por 300 vjec
kam shume per te shkruar nese arij qe nje dite me te vertet ti perkushtohem ditarit, apo librit te jetes sime.

Ti shkruaj ato qe me kujtohen  nga femijeria ime ne mehalle, shoket e femijerise qe veren e kalonim ne fshatin Bomove.
Po dicka prej foshnjores kur mesoja me edukatoren Gjylsime, shoket e foshnjores, fotografine e kam akoma, ne te cilen foto kemi qene aq te vegjes, ku si Bullafiq duket Fisniku (Marku) -ndjese paste dhe Dulla (Papraniku), ne foto eshte edhe Armondi, djali i mesueses i cili humbi jeten ne nja aksident ne moshe mjaft te re sapo ish martuar ne Amerike.

Ne ditar tani mund te kujtoja edhe shkollen fillore, me kujtohet, 1 shtator, binte shi dhe ne klase na priti nje mesuese plake e vjeter. Por na priti si te ishte gjyshja jone, dhe kater vjet na u be e dashur sa qe nuk e kam haruar kurre. Ishte mesuesja Mukades Haxhialili, vajza e pare dibrane qe ishte bere mesuese, me klasen tone edhe doli ne pension. ishte mesuesja e mesueseve te mesuesve tjera.
ne fakt edhe mesueset tjere ishin te vjeter ne ate gjenerate, Hajredin Dibra, lemce Rusi, Mirushe Qormemti, por edhe me te Reja, athere Mediha Cami e cila Desin e kishte pase mesuese.

Ne shkolle Fillore kisha fatin te kem arsimtare mjaft te mire te cilet me te vertete me kane lene mbresa te paharuara dhe kane mbjelle dashurine per librin, punen, edukate dhe kulture, Kisha fatin te kem mesues matematike Nexhmi Dibren, Rizvan Kolecin edhe Habdi Haxhiun, Arsimtar Biologjie Ismet kajen e Kadri Demen, Arsimtar te gjuhes Emin Pustinen ....... sa gara ne matematike, gjithmone te paret dilnim me Fisnikun dhe Argetim Kerlukun e ndjere  (sa shume shoke te gjenerates tone nderuan jete ne moshe te re.

Gjimnazi, dy vitet e para ne Diber, te paharuara, shetitja ne gjithe Jugosllavine mbas vitit te dyte, dalja ne Trieste, pastaj vitin e trete dhe te katert ne Prishtine ne drejtimin matematiko-teknik, dhe ne konvikt te Germia.
prej Dibre ishim une, Fisnik Marku, Argetim Kerluku, Ramazan Serpetova, Maliq Disha, Hasan Spahiu, (Eleonora Hambari ( e cila gjithashtu ne moshe te re nderoi jete) kurse viti i katert ishin Ylli Marku, Bekim Ballanca, Fisnik Pasholli pastaj Burim Hoxha nga Shkupi, ku u njoftem dhe beme shume shoke si Ilir Mehmeti nga Kercova, Fatlum Spahija nga Peja, e shume shoke nga prishtina ne shkolle,


Mbas vitit te kater ne vere shkova ne Itali, te punoj duke mbledhur duhan ne fushat e kampanjes, ne rethin e Casertas , Portiko, te Angelo di Giovani, ku fillova te mesoj italishten. pune e rende, vape, por te trajtuar mire nga familja ku punoja.

ne shtator shkova ne  Ushtri ne APJ, Obrenovac afer Beogradit- shofer, pas 52 ditesh trajnim me trasferuan ne Bela Crkva-Vojvodine. periudhe e tensionuar me presione, te medha politike se ishte viti 1989, por ja dolem.
Per ushtrine akoma mbaj mend aq shume sa mund te shkruaj nje liber te tere, po ishte nje shkolle, edhe mora leje C per vozitje por edhe mesova te luaj me nervat.


Filloi fakulteti ne fakultetin elektroteknik ne Prishtine, gati me gjithe shoket e klases e te gjenrates nga shkolla e mesme. dy vite te paharueshme,
Pastaj masat e dhunshme, protesta, lotsjelles,.. ,byllja e shkolles, mesim ne shtepia private. Nuk durova ika, shkova perseri ne Itali, po vjeshte, vjelja e duhanit kishte mbaruar, gjeta pune ne Cirk, mora edhe shoket me Vete, Lutfi Mjekiqin e Besim Gergurin, ne cirk beme nje ekip me dibran edhe shqiptar, ne hyrje vendosem edhe flamurin shqiptar, punuam gai gjith dimrin, por une u largova, e disa qe mbeten i mashktroi pronari i cirkut Paride Ofei, nuk ua dha disa rroga..

Ne Itali disa vjet me radhe ne Perugia, ku punoja ne Trampolini tek Gianpaolo Racanela, ku e mora edhe kusheririn Naim Ambarin dhe shkonim shpesh tek djemt e halles sime, Atip, Abdulla dhe Lirim Bufi.

Shkollimine vayhdova ne Shkup ne ETF.
 Nji vit ndejta cimer me motren Bleten, pastaj ne Konvikt ne Goce Delcev e pastaj ne barake ne Medicinar, atje bera shoqeri tjetere, sidomos me dibranet, Ilir Dovolanin, Bumin e Miryos, pastaj Eugen Yeqirin nga Kumanova, Ilmi Recin dhe Nexhmi Selen nga Struga e plot e plot tjere, Maline Krifces normal nuk mund te mos e permend..
permes Ilirit njoftova edhe balldesken e Ilirit, Liljanen, e cila u be edhe dashuria e jetes sime, me te cilen me vone u martova.

Fejesa, pushimi i pare, viyita ne Turqi te Halla ime ne Ankara me Liljanen, lidnja e femijeve, perjetime qe duhet te shkruhen patjeter.

Mbas mbarimit te shkolles, aktiviyimit ne pune,
3 vjet trajner per kompjuter ne qendren babylon, nji vi profesor i informatikes ne Gjimnaz, 1 vit IT isntruktor ne UEJL ne Tetove.
Angazhimi ne formimin e BDI-se, sekretar i pare i deges, 12 vjet anetar i kryesise, 4 vjet keshilltar ne keshillin e komunes.
Puna 3 vjet ne Qendren p[er perkrahje te OJQ-ve ne Diber, pastaj nag 2006 e kendej puna dhe angazhimi ne CSCD.   projekte, inicijaiva, aksione, trajnime, konferenca, monitorime, analiza,... me qindra me qindra, pse te mos i shenoj?

Duhet, duhet, nje liber !
definitivisht duhet!

Perkushtimi i im dhe lIljanes ne rritjen e femijeve Besarit i cili e ka mare rrugen per tu be mjek, por edhe Valdrinit i cili besoj se do shkon gjurmeve te Besarit, duhet tju le nje materijal qe kur te mplaken te lexojne perjetimet e prinderve te tyre.


Edhe une kur te mplakem, kur ndoshta memorja nuk do me punoje, mund ti lexoj memoaret e mija, te rifresoj memorjen sikur shfletojme ndonje album te vjeter fotograish, qe me digjitalizimin, nuk po bejme albume te reja

Rruget

25 Nentor,

Ne mengjes me Flamurin nisem per te shkuar ne Prilep, morem rrugen kah Kercova, Rruget e Dibres jane katastrofe, Por habitem me rrugen Makedonski Brod-Prilep, edhe pse ne ate rruge kalojne aq pak makina ajjo asfaltohet, edhepse gjendja nuk eshte aq e keq, kurse rruget tona jane "katastrofe".

Dosjet

Dosjet, dosjet, dosjet,

Kush jane spiunat,

si dolen,

kush i nxori,

nepermjet kujt,

pse tani,

pse ata,

Si mundet,

nuk eshte e vertete,

jane false,

jo nuk jane, Jane mijera pyetje keto dite qe e hutojne publikun, ja sot thone se u harua enciklopedia prej dosjeve, as edhe regjistrimi nuk po e ka ate rendesi. Ne kufi nuk i lejojne gurbetqaret qe te hyne me makinat e vete me regjistrim te vendeve ku punojne. As BDI-ja spo del prej qeverie, shehsi Skenderbej do te financohet nga Qeveria ??????????????

Dosjet ja disa fakte:

- Shqiptaret nuk kane qasje tek dosjet as ne Maqedoni as ne Serbi. (si fluturuan ne oborrin e nje "qytetari")

-Per ke punon ai "pellumb" qe dosjet i mer prej Beogradi dhe i hudhen ne oborr!

-VMRO-ja, ia lidh kembet BDI-se te mos del prej qeverie deri sa te sqarohet kjo pune.

Dhe pune tjeter eshte vertetesia e dosjeve!

Per ndryshe Liqeni eshte paster derisa Radika ti sjell plastikat,

Krapi ka filluar te hyje me thelle dhe me pak po e zane peshkataret.

ketu ne Prilep nuk paska shenje se ka shqiptar ne kete vend, nji zot e di se si do te del regjistrimi ketu!

Aksioni ekologjik Liqeni 2009, Summer, 2009

Me mbi 80 pjesemarres u organizua aksioni ekologjik, i cili u perkrah nga shume OJQ dhe donatore lokal
Fotografi nga Aksioni

Hapja e sezonit turistik

DIBRA 2009

Nxehtesia e qershorit e ka mbushur plazhin e liqenit, por prej te dieles edhe zyrtarisht hapet sezona turistike, edhe ate me aksionin ekologjik dhe SUMMER PARTY tek klubi i kajakeve.
Ju urojme Vere te mbare

Per me shume informta ne WEB SITE turistik
ose VIDEO te liqenit ose resurset tjera